Την πρώτη φορά που ένα νεαρό πλάσμα θα σε ρωτήσει περί σεξ, σίγουρα θα νιώσεις ότι δεν είσαι έτοιμος να απαντήσεις σε ερωτήσεις. πιθανότατα να σκεφτείς και ότι αυτό το νεαρό πλάσμα είναι πολύ νεαρό για να αναρωτιέται για τέτοια πράγματα.
Εμένα πάντως έτσι μου συνέβη. Όσο κι αν θέλω να με θεωρώ απελευθερωμένη και άνετη και -προπαντός- σωστή παιδαγωγό, εδώ αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω ταχύτατα βήματα πίσω και να πω :«ρώτα τον μπαμπά σου καλύτερα».
Θυμήθηκα και μία ιστορία. Προσωπική. για τότε που τρέξαμε βιαστικά προς την ξύλινη αποθήκη πίσω από τη κατάφυτη μουριά. Σμήνη χελιδόνια πετάρισαν μακριά μέσα από τα πυκνά φυλλώματα, τρομαγμένα από το ποδοβολητό μας. Το μεγάλο βιβλίο με το σκληρό, πράσινο εξώφυλλο ήταν χωμένο κάτω από τη μάλλινη, ροζέ ζακέτα της Χριστίνας. Λαχανιασμένες, στριμωχτήκαμε ανάμεσα στα σκονισμένα δρεπάνια και κλαδευτήρια του παππού.
-Βγάλε να δούμε.
Η Χριστίνα άνοιξε διάπλατα το βιβλίο πάνω σ' ένα καφάσι αραχνιασμένο και ολομεμιάς μπλέξαν τα δάχτυλά της με της Σταυρούλας, καθώς ψαχούλευαν κι οι δυο μαζί να βρουν τη σελίδα. Εγώ στο πλάι, μουδιασμένη.
-Γρήγορα.
Τη βρήκαν και στάθηκαν κι εκείνες ακίνητες, βουβές για μία στιγμή, πριν αρχίσει η Χριστίνα να μας διαβάζει. Στην τάξη της είχαν μάθει όλα τα γράμματα. Αργά, έσερνε το δείκτη της κάτω από κάθε λέξη. Όταν τελείωσε την ανάγνωση, μας κοίταξε διερευνητικά.
-Λέει ψέματα το βιβλίο σου, διαμαρτυρήθηκε η Σταυρούλα.
-Δε λέει.
Στην άρνηση αυτή άρπαξε γεμάτη ορμή το βιβλίο από τα χέρια της Χριστίνας και προσπάθησε να βγάλει άκρη απ΄τις εικόνες. Μετά από λίγο το παράτησε και γύρισε προς τα εμένα. Ήξερα τί σήμαινε αυτό. Εγώ θα αποφάσιζα αν όλα αυτά ήταν αλήθεια. Προσπαθούσα να σκεφτώ γρήγορα.
Ό,τι κι αν έλεγα, μία από τις δύο θα θύμωνε. Προσπαθούσα να σκεφτώ χωρίς να υπολογίζω τα μάτια που περίμεναν μιαν απάντηση. Αν είχε δίκιο η Χριστίνα, έτσι θα έγινε και μ' εμένα. Και με όλα τα παιδιά του κόσμου. Δηλαδή ο παππούς είχε κάνει αυτό στη γιαγιά και ο κυρ-Πέτρος στην κυρά-Βάσω και ο Βαγγέλης στην Ελπινίκη και ο Σωτήρης στη Φωφώ; Αποκλείεται. Αποκλείεται. Και ο μπαμπάς στη μαμά; Αποκλείεται. Τρελάθηκαν όλοι;
-Πες Άννα!, απαίτησε η Σταυρούλα.
-Ναι, πες, ζήτησε και η Χριστίνα, παίζοντας τα δάχτυλά της πάνω στο βιβλίο.
Τους είπα δειλά πως «σκέφτομαι» και μ' έσπρωξαν κι οι δυο ελαφριά, παρακινώντας με να διαλέξω μεριά. Η Χριστίνα αγκάλιασε το βιβλίο, τεντώνοντας με σιγουριά το κορμί της. H Σταυρούλα με τα χέρια στη λεπτή της μέση και με στόμα ζαρωμένο ανυπομονούσε.
-Ας σηκώσουμε τις φούστες μας και ας δούμε, πρότεινα.
Η Χριστίνα γέλασε κοροϊδευτικά στην ιδέα μου, μα σοβαρεύτηκε αμέσως όταν είδε πως η Σταυρούλα ετοιμαζόταν ήδη.
-Αν χωράει μωρό εκεί κάτω, τότε λες αλήθεια, είπα και άρχισα να βγάζω το γαλάζιο μου καλτσόν με τα κίτρινα λουλουδάκια.
