Η μανία με την Άνοιξη (που χάθηκε)

Είχε καιρό να μου συμβεί. Να διαβάσω κάτι με τόση δίψα, που μετά να θέλω να αλλάξω τη ζωή μου. Να θέλω να ψάξω βαθύτερα την ουσία εκείνου που είμαι και τον σκοπό για τον οποίο υπάρχω. Μου συνέβει με την «Άνοιξη» του Μαραγκόπουλου και την «Άνοιξη» του Τσίρκα. Το ένα βιβλίο με παρέπεμψε στο άλλο. Ζωντανά, σπινθιροβόλα, αναρχικά, σκεπτόμενα, ερωτικά, ραγδαία.

Είμαι ακόμα ζαλισμένη από το μεθύσι τους.

αγονία

Η ποίηση πάντα με οδηγεί. Το «Ερώμαι» τρόμαξε εκείνους που νόμιζαν ότι με ξέρουν. Η «αγονία» να δούμε πού θα με οδηγήσει. Και πού θα οδηγηθούν κι εκείνοι που ίσως να την διαλέξουν.

Σσσσ...

Σιωπή. Και ησυχία. Και δημιουργία. Οι δρόμοι με κατακλύζουν. Τους χαράσσω με τα περήφανα ποδάρια μου. Γράφω και τραγουδώ. Και ερωτεύομαι. Και σσσσσσ... μην μας ματιάσουν, μάτια μου.

Πεζοδρόμια τσιμεντένια και τσάγια πράσινα. Λέξεις στο χαρτί. Έτοιμα τα ποιήματά μου, έπειτα από τόσον χαμένο, σπαταλημένο, ανόητα χαρισμένο καιρό. Χαστούκια ζωής που ροδίζουν όμορφα, τόσο τόσο όμορφα τα μάγουλά μου.

Καινούρια ζωή

τελεία και παύλα!