νόμος πιθανοτήτων

Μου θύμισε μία φίλη τα «Τέσσερα κουαρτέτα» του Τ.Σ. Έλιοτ και το απόσπασμα:

What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
[…]
Other echoes
Inhabit the garden. Shall we follow?
Quick, said the bird, find them, find them,
Round the corner.

Κάθε απόφαση που παίρνω με οδηγεί κάπου, όπου πιθανότατα δε θα βρισκόμουν αν είχα επιλέξει κάποιον άλλο δρόμο. Πάντα ζουζουνίζει μες στο νου μου η αμφιβολία της ορθότητας του τόπου κατοικίας μου. Ίσως να αποδειχθεί τελικά ότι αυτή θα είναι η δυστυχία της ζωής μου, αλλά και η ευτυχία της μαζί• ίσως.

Οι άλλοι ήχοι που κατοικούν στον κήπο μου μοιάζουν πάντα ελκυστικοί, ακριβώς επειδή είναι «άλλοι» και άγνωστοι και άρα μπορώ εγώ να τους πλάθω με τα υλικά της φαντασίας μου και να πείθω τον εαυτό μου ότι αν τους ακολουθούσε θα ήταν λίγο πιο ήσυχος, πιο κατασταλαγμένος.

Μα με το που ησυχάζω, κάτι πάντα ξαναξυπνάει μέσα μου και μου φωνάζει να κινηθώ, να προχωρήσω, να μη μείνω στιγμή σιωπηλή και ακίνητη. Η ακινησία είναι ίσως η πιο μεγάλη δοκιμασία. Και η υπέρβαση της ίσως η πιο μεγάλη δύναμη.

Ό,τι κρύβεται πίσω από τη γωνία επίσης οδηγεί κάπου. Καλύτερα ή χειρότερα άγνωστο σ' εμάς. Εμείς είμαστε οι χαρακτήρες που ζουν μέσα στο μυθιστόρημα. Είτε το βιβλίο έχει κιόλας γραφεί, είτε γράφεται καθώς το ζούμε, εμείς λίγα μπορούμε τελικά να ελέγξουμε από τα όσα μας συμβαίνουν. Ίσως γι'αυτό να χρειάζομαι τον Θεό. Και, σίγουρα, γι'αυτό χρειάζομαι την Τέχνη.


Η ΦΑΣΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΑΤΟΣ
το καύκαλό μου.
Η φασαρία του μνήματος.
Μασουλίζει το παρόν μου.

Ένας σφάχτης ζωηρός
τσιγκλάει να χωράω εδώ μέσα.

Πλάι αχνίζουν οι νεκροί.
Ζέχνουν οι φταίχτες οι σφαγείς
εκτελεστές βογκούνε.

Κάποιος βαδίζει έξ' από δω.
Κάποιος μ' αναζητάει.

Μαίνεται ο τόπος,
φρίττει.

Σσσσς...
Κρύψου! Πιο βαθιά!
Κράτα! Πιο σφιχτά
την ανάσα.
Μέτρα ως το δώδεκα και
όλα θα περάσουν.