Γιανναράς

Ξεκίνησα τρομαγμένη από τα διαβάσματά του (δεν καταλάβαινα παρά ελάχιστα), μα τόσο μαγεμένη από τη γλώσσα του, που ήθελα ακόρεστα να τη γεύομαι, να ψάχνω τρόπους να την κάνω μέρος του σύμπαντός μου.

Τώρα τον γνωρίσω από κοντά, ως δάσκαλο. Και καταγοητευμένη από την εξαιρετική του καθαρότητα ψαχουλεύω και πάλι τα βιβλία του, πασχίζοντας να ψελλίσω κάποιες ελάχιστες λέξεις. Χαιρόμουν πάντα τους σημαντικούς δασκάλους. Χαίρομαι πάντα να είμαι μαθήτρια τους.

Μοιάζει το μάθημά του σαν όαση μέσα σε μία καθημερινότητα που είναι τόσο εύκολο να σε καταβάλλει αν της αφεθείς. Μου δίνει δύναμη η ζώσα άλλου είδους πραγματικότητα στην οποία μοιάζει να ζει ο δασκαλός μου και την οποία προτείνει και σ΄εμάς.

Τον ρώτησα πώς μπορεί κανείς να ζήσει μία αυθεντική ζωή, χωρίς ταυτοχρόνως να μονώνεται. "Είναι θέμα ιεράρχησης του βίου σου", μου είπε.

Θυμάμαι μία ηρωίδα στα "Δέντρα" της Μαργαρίτας Λυμπεράκη. Μιλούσε για το πόσο επικίνδυνο είναι να βλέπεις τη θάλασσα, να κοιτάς πραγματωμένη τη δυνατότητα υπαρξής της. Είναι μία εμπειρία που σε αλλάζει. Δε μπορείς πια να ξαναστενέψεις τους ορίζοντές σου.

Είναι για μένα πια αργά. Δε μπορώ να γυρίσω στα πριν. Η θάλασσα με καλεί. Θα τη γευτώ. Όποιο κι αν είναι το τίμημα.