ποιήσεις

Μαίρη Αλεξοπούλου

Η Φωτό Μου
Όνομα:

21.2.07

Χαρά

«Χαρά!»

Αυτό είναι το πρόσταγμα που προσπαθώ να δίνω στον εαυτό μου κάθε που στενεύουν οι ορίζοντες. Σ' αυτήν την περίοδο μοιάζουν όλα να καίγονται, ίσως για να ξαναγεννηθούν, ίσως για να οδηγήσουν αλλού. Η ζωή είναι ανοιχτή σε όσους θέλουν έτσι να τη βλέπουν. Αποχαιρετώ τις Αλεξάνδρειες που χάνω και αναζητώ να χαρτογραφήσω νέα -απάτητα για μένα- εδάφη.

«Χαρά!»

3 σχόλια:

Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Ντινγκ ντινγκ ντινγκ!!!! Οι άντρες, γλυκιά μου, είναι για να τους αλλάζουμε.

4:01 μ.μ.  
Ο χρήστης Blogger max είπε...

Σωστόν!

4:01 μ.μ.  
Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Πολύ σωστά θα πράξεις. Μιας και αναφέρεσαι στις Αλεξάνδρειες.. σου απαντώ με ένα άλλο ποίημα του Καβάφη

" Σε αυτές τις σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ για να βρω τα παράθυρα. όταν ανοίξει ένα παράθυρο θα είναι παρηγοριά- μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να ταβρψ. Και καλλίτερα ίσως να μη τα βρω, ίσως το φως θα είναι μια νεα τυραννία. ΠΟιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει"

Φιλιά πολλά
πάντα να κοιτάς μπροστά
Σόνια

12:20 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα