περί πείνας

Κυκλοφόρησε πριν από σχεδόν έναν χρόνο το πρώτο μου βιβλίο. Πρόκειται για ποίηση, η οποία μάλιστα πήρε μερικές συμπαθητικές -και σίγουρα ενθαρρυντικές- κριτικές. Ήταν ένα όνειρο ζωής όλη αυτή η διαδικασία που έζησα. Τη φανταζόμουν από όταν ήμουν μικρή και τη σχεδίαζα. Έβαζα την αδελφή μου να μου παίρνει συνεντεύξεις, όπου ήμουν τάχα μία διάσημη καλλιτέχνιδα.

Όταν έκλεισε ο κύκλος που είχε ανοίξει το συγκεκριμένο βιβλίο, άρχισε και πάλι η αναζήτηση για ένα νέο θέμα, ύφος, κείμενο. Η ανάγκη να ξαναϋπάρξεις, να ξαναέρθεις στο προσκήνιο. Η ανάγκη να σε ξαναγαπήσουν (;).

Αναρωτιέμαι αν χορταίνει ποτέ αυτό που μας τρώει και που μας σπρώχνει να ζητάμε κι άλλα κι άλλα. Το κάθε κείμενο με οδηγεί στο επόμενο. Ο κάθε χαρακτήρας που χτίζω πηγαίνει χέρι χέρι μ΄εκείνον που ακολουθεί, ενώ ταυτοχρόνως συνεισφέρει στη δημιουργία του.

Υπάρχει τέλος; Κι αν υπήρχε, μήπως θα ήταν αυτό η δυστυχία; Μήπως σ' αυτήν την αέναη αγωνία να έχουμε μία θέση σε τούτον τον κόσμο, μήπως εκεί κρύβεται όλη η μαγεία και η δυναμικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης;