Μαθαίνοντας να περπατώ

Υπάρχουν πάντα κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας σημαντικοί. Άνθρωποι που μας απογειώνουν και άλλοι που μας δείχνουν το δρόμο προς τη γη. Ό καθένας από αυτούς έχει τον δικό του τρόπο για να επιδράσει μέσα μας. Ο τρόπος αυτός είναι που θα καθορίσει το πώς εμείς τελικά αντιδρούμε στο ερέθισμα που έρχεται να γαργαλίσει τα άκρα μας και να μας ξεβολέψει.

Χαίρομαι να πετώ στα σύννεφα, αλλά λατρεύω κι εκείνους που με τρυφεράδα με κρατούν προσεκτικά απ΄το χέρι και με βοηθούν να μη χάνομαι στο άπειρο του σύμπαντος. Ίσως αυτό να είναι τελικά οι αδελφές-ψυχές. Χαρούμενος όποιος έχει έστω μία να τον συντροφεύει.