Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά

Ήξερα πως αν μου τηλεφωνούσαν, θα σήμαινε ότι είχα κερδίσει κάποιο βραβείο. Και πράγματι μου τηλεφώνησαν. Και με κάλεσαν στην απονομή στην Στοά του Βιβλίου, αφού πρώτα με ρώτησαν αν θα με ενδιάφερε να παραβρεθώ κι εγώ απάντησα φυσικά πως ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ θα με ενδιέφερε.

Γενικά είμαι κατά των διαγωνισμών. Ή ίσως τελικά να είμαι κατά του να επενδύεις συναισθηματικά σε έναν διαγωνισμό τέχνης, ελπίζοντας να διακριθείς. Αλλά όταν ήρθε η φίλη μου η ΚΑΤ σε μία συνάντησή μας και με ενημέρωσε ότι γινόταν ένας διαγωνισμός παιδικής λογοτεχνίας από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, αμέσως κάτι έκανε «κλικ» μέσα μου.

Μπορεί να ήταν η τακτική επαφή μου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο με ένα γλυκό και πανέξυπνο παιδί, ένα παιδί που πάντα μου ζητάει να πω κι άλλες ιστορίες και να φτιάξουμε παραμύθια από το μυαλό μας και να τα παίξουμε δραματοποιημένα μοιράζοντας ρόλους μεταξύ μας. Μπορεί να ήταν η ανάγκη να ξαναμπώ δυναμικά στη γραφή, έχοντας έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο. Δεν ξέρω. Πάντως το θέμα υπήρχε μέσα μου, έτοιμο να ακουμπηθεί στο χαρτί.

Διάλεξα να συμμετάσχω στο διαγωνισμό της ποίησης για παιδιά. Τί σημαίνει ποίηση για παιδιά; Τί την κάνει να απευθύνεται σε παιδιά; Η θεματολογία; Η γλώσσα; Η μορφή; Δεν ήξερα. Έψαξα, κουβέντιασα με τα μέλη της λογοτεχνικής μου ομάδας, αλλά κυρίως θυμήθηκα τα ποιήματα που εμένα μου άρεσαν όταν ήμουν παιδί.

Το αποτέλεσμα είναι μάλλον συμπαθητικό. Τώρα πια ελπίζω ότι θα μπορέσει να κυκλοφορήσει χέρι-χέρι με μία ωραία εικονογράφηση και ότι θα το διαβάσουν κάποια παιδιά που αγαπώ και ότι θα τους αρέσει.

Όλο αυτό που μου συμβαίνει αναφορικά με την παιδική λογοτεχνία δεν ήταν καθόλου μέσα στα πλάνα μου για τη ζωή. Προέκυψε. Τα πιο ωραία πράγματα έτσι μου έχουν συμβεί· σχεδόν τυχαία.