'Ωρες σιωπής

Η σιωπή σου μου ταιριάζει. Κάθεσαι μαλακός στον φαρδύ καναπέ. Ήσυχος και τρυφερός. Όπως σε έψαχνα. Πάντα ο ίδιος. Πάντα ο άντρας μου. Εκείνος που ήξερα να αγαπώ. Γεμίζουν οι αφές μου από τα σημεία του κορμιού σου. Θέλω να μιλήσω για σένα, μα ψάχνω τις λέξεις. Όλα στρογγυλά παντού γύρω μου. Κι εγώ να κουμπώνω σφαλιστά μαζί τους, σαν για να φτιάχτηκα να είμαι εδώ.
Μυρίζω την ανάσα σου βαριά από τα απανωτά τσιγάρα και την απλυσιά και τη λατρεύω που ποτέ πριν δεν την είχα γευτεί να χώνεται στο στόμα μου. Κάπου μακριά θα χιονίζει. Πάντα κάπου χιονίζει. Θα 'θελα να χιονίζει κι εδώ. Να πέφτουν απαλές οι νιφάδες και να ησυχάζει η πόλη να μαζεύονται όλοι στα σπίτια τους.
Ήταν για μένα πάντα το σπίτι η φωλιά. Κάπου να λαχταρώ να βρεθώ, να παύω να φοβάμαι. Μαζί σου φτιάχνω απ΄την αρχή ένα καινούριο σπίτι. Γεμάτο με ανθρώπους. Γεμάτο με ώρες. Ώρες. Ώρες που κυλούν γλιστερές στα ξύλινα πατώματα, ώρες που ενώνονται βαριά και μεθυσμένα τα κορμιά μας, ώρες διακοσμημένες με παιδικά καλτσάκια κοριτσίστικα. Ώρες ζωής αληθινής.

Φοβάμαι. Ξέρω ότι αυτή είναι η δική μου ευτυχία. Φοβάμαι. Την όποια πιθανή ραγισματιά. Έχει η ευτυχία μία τάση με ραγίζει.

(αποσπάσματα χειρογράφου που διαβάζω΄τον τελευταίο καιρό)